و در اصول كافى بابى به عنوان « باب أنّ الأئمة هم العلامات » « 1 » آمده است . بنابراين ، ائمّه عليهم السلام هدايت‌گران و راهنمايان بندگان به سوى خدا هستند . اساساً اين مقام را حضرات ائمّه به بركت عبادت به دست آورده‌اند ، و آن‌ها هستند كه براى بالا بردن بندگان قرار داده شده‌اند . اين معنا نيز برهانى است ، خداوند متعال بايد در اين عالم براى هدايت عباد و حركتشان به سوى كمال « عَلَم » نصب كند ، هم‌چنان كه در معناى « اعلام التقى » گذشت ، از اين رو حضرتش فرمود : الإمام عَلَم فيما بين اللَّه عزّوجلّ و بين خلقه ، فمن عرفه كان مؤمناً و من أنكره كان كافراً . « 2 » و كعبه نيز « عَلَم » است كه حضرت امير عليه السلام درباره آن مىفرمايد : جعله سبحانه و تعالى للإسلام علماً ؛ « 3 » خداى سبحان آن را براى اسلام عَلَم قرار داد . و همين معنا بر قرآن مجيد نيز صادق است كه حضرت رسول اكرم صلى اللَّه عليه وآله فرمودند : إنّي تارك فيكم ما إن تمسّكتم به لن تضلّوا كتاب اللَّه وعترتي أهل بيتي . « 4 » همانا من در ميان شما چيزى را قرار داده‌ام كه اگر پس از من به آن تمسك جوييد هرگز گمراه نمىشويد و آن كتاب خدا و عترتم اهل بيت من هستند .

--> ( 1 ) . الكافى : 1 / 206 و 207 ، حديث‌هاى 1 - 3 ( 2 ) . كمال الدين : 412 ، حديث 9 ، وسائل الشيعه : 28 / 344 ، حديث 18 ( 3 ) . نهج البلاغه : 1 / 27 ( 4 ) . بصائر الدرجات : 63 ، باب 3 ، جزء 2